Orval Jongeren in Gebed OJP

Getuigenis van een deelnemer


In augustus waren we met een groep van een 80-tal Vlaamse, Waalse en Franse jongeren bijeen in de abdij van Orval voor OJP: jongeren in gebed - onder het thema: bidden in de vreugde van de verwachting. Als ik er over vertel zie ik veel onbegrijpende gezichten. "Waarom ga je op vakantie naar een abdij? Waarom doen jullie dat in verschillende talen? En hebben al die mensen daar echt iets aan?" vragen hun ogen. Ze spreken het niet uit omdat ze wel merken dat ik er met vreugde en enthousiasme over vertel. Mijn ogen vertellen hen waarschijnlijk ook dat er iets is wat ze niet kennen (en waar ze niet verder naar durven vragen).

Ik vertel dan dat we vijf prachtige dagen gehad hebben met sterke inleidingen en getuigenissen die me geraakt hebben en waar ik veel uit geleerd heb. Dat de abdij indrukwekkend is, enorm groot en sober, met alle aandacht gericht op een reusachtig Mariabeeld en een toren waarop staat: "Si Deus pro nobis quis contra nos" (Als God voor ons is, wie zal dan tegen ons zijn?). En dat ik genoten heb van de stilte, het stil worden vanbinnen, het ritme, het bidden en vieren, het samen zingen en uitwisselen. Dat het ook zo mooi was dat er zoveel verscheidenheid was in de groep, niet alleen omwille van de taal, maar ook qua leeftijd, stijl, levensverhalen, in ons zoeken naar God en onze levensweg, in humor, talent,... Ik vertel dat de broeders ons zo gastvrij ontvangen hebben en dat dat niet evident is. Omdat ze een vast ritme hebben van gebedstijden en dat ze dat door ons soms lieten verstoren om ons ruimte en tijd te geven om mee in het gebed te komen. Dat er wijze en bezielde begeleiders waren die het beste van zichzelf gaven om ons dichter bij God te brengen. Die tijd maakten om naar ons te luisteren in een vertrouwelijk gesprek. Die zich klein maakten zoals Jezus om te dienen.

Maar over het belangrijkste wat er nu gebeurd is die dagen en wat ik in mijn hart bewaar kan ik niet echt vertellen... Dan denk ik terug aan zinnen die blijven klinken in mijn hart: "Het is vaak druk, opstopping in ons hart en ons leven. Wij leven net als flessen waar eens goed mee geschud is. Wanneer mogen wij tot rust komen?" of "Niemand heeft God ooit gezien. Doen wij dan allemaal mee aan mission impossible?" en "Mijn hele wezen schreeuwt van dorst naar U." Het trof me dat iedereen, hoe verschillend we ook zijn, over dorst en verlangen sprak. En hoe iedereen zoekt, soms diep geraakt is geweest door God in z'n leven en op andere momenten gaat twijfelen, verlaten lijkt. "Verlangen kan ook opdrogen" hoorden we. En dat Jona symbool staat voor elke gelovige die na een beloftevolle uitnodiging moeite heeft om door te zetten en op afgoden stuit. Dan laat het verhaal van Jona zien hoe God barmhartig is en hoe doorheen de crisis ons geloof zich verdiept. We hoorden dat we ook niet te streng moesten zijn voor onszelf die nog niet gewend zijn aan de overvloed van God. En zo leerden we ook dat sprookjes 'waar' zijn als we ze echt beleefd hebben. Roodkapje had veel schrik gehad... En van dezelfde orde is het "U, Heer, hebt mij uit de put omhooggehaald". Of: "Mijn ziel hangt aan U, wil dicht bij U zijn."

Op vrijdagavond hadden we een verzoeningsviering. Jean Vanier sprak ons eerst over de voetwassing. "En het Woord is vlees geworden. We zijn allemaal als baby'tje op de wereld gekomen, met de nood aangeraakt te worden. Iedereen is kostbaar. Je moet geen schrik hebben van de verschillen." Jezus komt heel nederig: Hij klopt aan... "Als je wilt..." Dan trekt Hij zijn bovenkleed uit en knielt... We hebben allemaal zelf de ervaring mogen opdoen: knielen, onze naaste aanraken, hem met liefde dienen en daarna door hem gezegend worden. Het was belangrijk om eerst in de liefde te gaan staan om dan zelf vergeving te vragen aan God, onze Vader. Wetend dat we zwakke mensen zijn die allemaal deel hebben aan de zonde én aan het Licht. De stilte van zoveel ingetogen, kwetsbare, naar liefde hunkerende mensen, knielend, biddend, zingend, wenend,... "God spreekt zwijgend" hoorden we eerder. Het kan... We schreven een gebed voor God, in twee delen: een "Dank U" en een "Het spijt me". Wie wilde kon het sacrament van de verzoening ontvangen na een biechtgesprek en buiten brandde een vuur waar we onze zondenbriefjes mochten verbranden. Een nieuw begin.
Zondag zouden we dan de verrijzenis vieren. Dat feest begon naar aloude traditie al op de vooravond (nacht). Het kriebelde al wat van verwachting voor het slapen gaan, maar 's nachts om 4.15u. brak het los: een feestelijke stoet met vrolijke muziek van trompet tot potten en pannen trok door de slaapvertrekken en we werden nogal wild uit onze bedden geroffeld! Ik moet nog lachen als ik er aan denk. Mijn hart was meteen wakker en blij om aan te sluiten bij de stoet. Met wakende vlammetjes trokken we in processie naar de kerk. Daar hielden we een nachtwake tot het licht doorbrak. "Gezegend zijt Gij, God, die zoveel van de mens houdt. Neem ons gebed, onze liefde aan."

En tot slot vierden we Eucharistie en kregen nog een noodplan voor het terug landen in de wereld mee: een oproep onze eigen scheppende plaats in te nemen in de schepping en blijvend te leren uit het Woord van God. Ieder dacht ook na hoe hij de geschenken van die vijf dagen OJP kon vasthouden en verder laten groeien. Hierbij moedig ik ook alle jongeren aan die op zoek zijn naar zin in hun leven, die zoeken wie God is en hoe ze kunnen bidden, die verlangen in de liefde te gaan staan: durf die eerste kleine stap te zetten, je krijgt daar zeker geen spijt van. God geeft in overvloed.

Helga Ferket, deelnemer OJP

∧ top